Het Wereldkampioenschap Voetbal 2002 in Japan en Zuid Korea was een toernooi vol verassingen, van de nederlaag van titelverdediger Frankrijk tegen het nietige Senegal in de openings-wedstrijd tot en met het doordringen tot in de finale van Duitsland en Brazilië. Want hoewel het op zich natuurlijk geen verassing is om de voetbalgrootmachten Duitsland en Brazilië een WK-finale te zien bereiken, zouden weinigen er voorafgaand aan het toernooi geld op hebben durven zetten. Brazilië was tijdens de kwalificatie langs het randje van de afgrond gegaan en Duitsland werd door vriend en vijand afgedaan als het slechtste Duitse elftal in mensenheugenis.
Frankrijk, Argentinië en Italië waren de favorieten voor de wereldtitel, zo wisten de kenners. Het zou echter anders lopen. Zelden ging een regerend wereldkampioen zo roemloos ten onder als Frankrijk in 2002. Met slechts één schamel puntje en zonder ook maar een doelpunt te scoren eindigde men roemloos vierde in een toch bepaald niet indrukkwekkende groep met Denemarken, Senegal en Uruguay. Ook voor Argentinië viel het doek al in de eerste ronde, toen de Zuid-Amerikanen Engeland en Zweden voor moesten laten. De derde favoriet, Italië, deed het iets beter. De mannen van coach Trappatoni wisten, zonder al te veel indruk te maken, de groepsronde te overleven. In de achtste finale werden ze echter uitgeschakeld door het Zuid-Korea van Guus Hiddink.
Cafu neemt namens Brazilie de Wereldbeker in ontvangst
Zuid-Korea miste aansprekende namen en viel vooral op dankzij het grenzeloze enthousiasme en de collectieve kracht van het team, maar gesteund door een fanatiek publiek, bleken die twee elementen in de kwartfinales zelfs genoeg om tot de halve finale door te dringen toen Spanje in een strafschoppenreeks moest buigen. Tegen de verwachtingen in had Zuid-Korea het daarmee aanmerkelijk beter gedaan dan medeorganisator Japan, dat wel over enkele aansprekende voetballers beschikte maar al in de tweede ronde sneuvelde. Het contrast met het schamele puntje en de 5-0 oorwassing tegen Nederland, waarop het land tijdens het WK van '98 was getrakteerd, kon niet groter zijn. In de halve finale moesten de Koreanen dan eindelijk hun meerdere erkennen in een tegenstander, toen het even verassend acterende Duitsland met 1-0 te sterk bleek.
Met het bereiken van de finale hadden de Duitsers de criticasters aan het thuisfront op niet mis te verstane wijze de mond gesnoerd. In de halve finale was spelmaker Michael Ballack echter tegen een gele kaart opgelopen die betekende dat hij geschorst was voor de finale. Zonder Ballack leek Duitsland bij voorbaat kansloos tegen medefinalist Brazilië, dat in zijn halve finale af had weten te rekenen met het sterk presterende Turkije. Het zou sterk overdreven zijn het Brazilië van 2002 te vergelijken met dat van 1970, maar het was de herinnering aan dat team meer waardig dan het Brazilië van 1994. Een sterren-ensemble met spelers als Ronaldo, Rivaldo, Ronaldinho en Roberto Carlos won al haar wedstrijden op weg naar de finale en rekende daarin met 2-0 af met Duitsland. De grote man aan Braziliaanse kant was Ronaldo, die zich met acht doelpunten kroonde tot topscorer van het toernooi. In de finale tekende hij voor beide Braziliaanse treffers.
